Analise do ADN

Para analizar o ADN antes debemos saber como está formado, o ADN son os Ácidos Desoxirribo Nucleicos. Trátase da molecula mais complexa que se conoce na actualidade. No seu interior atópase a informacion xenetica de cada individuo, a cal axuda a controlar o metabolismo. o seu estudo segundo a estructura dividese en primarias,secundarias,terciarias ou cuaternarias. Como é o ADN

Formacion ADN

Atópanse distintos métodos de analise segundo o ADN:

  • O ADN en canto a xustiza. Permite identificar individuos a partir de fragmentos de ADN, chamadas ¨huellas geneticas¨. Úsase por exemplo para a compatibilidade nun transplante.
  • Analise de ADN e familias. sive para saber si hai parentesco entre individuos cercanos. Para elaboralo, recollense mostras de ADN e mediante electroferesis obteñense os patróns. Ten un porcentaxe de fiabilidade do 99,999%.
  •  Analise para identificar persoas.Grazas a este analise pódense identificar cativos secuestrados ou incluso en cautiverio das súas nais, para asi saber a súa procedencia e ter algún referente parentesco.
  • ADN e a nova mediciña.Logrouse¨ler¨un ADN humano non fai moitos. Os resultados obtidos foron moi interesantes. Ahora falta saber que significa e a relacion co medio ambiente que ten este ADN. Para as enfermidades é un gran avance xa que hai probabilidades de velas.

Un exemplo donde empleamos o analise do ADN é na criminalistica ,investigación forense ou desaparicións de falecidos. Trasa recollida das mostras necesarias da escena, estas son enviadas a os laboratorios onde proceden a obtención de perfis xenéticos; seguindo uns procedementos :imagen

  1. extracción e purificación do ADN
  2. Cuantificación do ADN para obter alta calidade
  3. Marcaxe das rexións variables do ADN
  4. Separación por electroforesis
  5. Comparación dos prefis obtidos e interpretación dos resultados.

En conclusión, a analise do ADN foi un gran avance en canto a ciencia, tanto para as familias,debido ao caso do parentesco xenetico.Como sobretodo para a investigación, como no exemplo anterios da criminoloxía. Facilita e axiliza moito as investigacións na actualidade.

Trátase dunha nova forma de investigar o noso interior o cal levou moitos anos conseguir. É un gran mérito o chegar ata estes grandes estudos dos individuos. De seguir avazando asi, poderemos chegar a eliminar ou polo menos reducir en gran cantidade as enfermidades xenéticas.

FONTES DE INFORMACIÓN:

 

Tranxénicos

Os alimentos transxénicos, tamén chamados alimentos sometidos a enxeñaría xenética, son aqueles que conteñen organismos modificados xeneticamente mediante técnicas de enxeñaría xenética. Dito doutro xeito, é un alimento elaborado a partir de seres vivos ós que lles incorporaron xenes doutro, para lograr en el a característica desexada. Proveñen na súa maior parte de plantas transxénicas, como o millo e a soia.

Os alimentos tranxénicos non sempre conteñen as proteínas codificadas polos xenes transferidos, porque moitas delas exprésanse en partes das plantas distintas dos órganos dos que se extrae .

  No 1909 tivo lugar a primeira fusión de protoplastos, e no 1927 obtivéronse mutantes de maior produtividade mediante irradiación con raios x nas sementes. Finalmente, no 1983 produciuse a primeira planta transxénica e no 1994 aprobouse a comercialización do primeiro alimento modificado xenéticamente. No ano 2007 os cultivos de transxénicos estendíanse en 114,3 millóns de hectáreas de 23 países, dos cales 12 eran países en vías de desenvolvemento. No2006 nos Estados Unidos o 89% das plantacións de soia eran de variedades transxénicas, así como o 83% do algodón e o 61% do millo, a maior parte producida por monsanto.

Malia todo isto,non todo son boas noticias xa que os tranxénicos tamen teñen consecuencias negativas:

 1) Aparición de novas alerxias.

2) Aparición de resistencias a antibióticos en bacterias patóxenas para o home.

3) Aparición de novos tóxicos nos alimentos.

4) Incremento da contaminación nos alimentos por un maior uso de produtos na agricultura.

Na miña opinión penso que os tranxénicos se deberían de utilizar pero dunha forma máis moderada e respectuosa co medioambiente,xa que se os utilizamos correctamente vai a beneficiar a maioria da poboación pero pola contra si se utiliza indebidamente pode traernos consecuencias moi nefastas.

 

 Fontes de información:

  https://gl.wikipedia.org/wiki/Alimentos_transx%C3%A9nicos

 https://semillasysalud.wordpress.com/%C2%BFque-son-los-transgenicos-y-como-se-hacen-2/

  http://www.monsanto.com/global/es/pages/default.aspx

 

CLONACÓN

Para falar de clonación, primeiro temos que saber que é un clon: é unha unidade xeneticamente igual á unidade predecesora da que está clonado. A unidade pode ser molecular, clonando un xene, un grupo de xenes, o ADN completo, unha célula, un tecido, un órgano ou un individuo completo. Os clons prodúcense de forma natural por división asexual e nos seres humanos dáse nos xemelgos (poderíanse considerar clons porque ambos posúen a mesma información xenética). A reprodución sexual non nos permite obter copias idénticas, xa que este tipo de reprodución pola súa mesma natureza xera diversidade (capaz de xerar individuos diferentes entre si).

 

A clonación expón unha serie de problemas que están aínda por resolver.

PASOS DA CLONACIÓN. DOLLY
Clonar significa obter un ou varios individuos a partir dunha célula somática ou dun núcleo doutro individuo, de maneira que todos os individuos obtidos sexan xeneticamente idénticos ao orixinal.
Para explicar os pasos utilizados nunha clonación, é conveniente tomar o exemplo da ovella Dolly.

  • O primeiro paso consiste en tomar unha célula somática do individuo, á cal extráeselle o núcleo para utilizalo posteriormente. No caso da clonación de Dolly, cultiváronse in vitro células mamarias dunha ovella adulta e extraéuselle o núcleo a unha delas.
  • O segundo paso consiste en tomar un óvulo non fertilizado dun individuo da mesma especie que a anterior, ao cal extráeselle e descarta o núcleo, xa que contén só a metade do material xenético que teñen as células somáticas.
  • O terceiro paso é tomar o núcleo extraído da célula somática e inserilo no citoplasma do óvulo ao cal extraéuselle o núcleo. Logo, aplícaselle a este óvulo unha mínima carga eléctrica similar á que se produce no momento da fecundación, co obxectivo de que a célula comece a dividirse. Todo isto colócase nun tubo de ensaio, onde continúa a multiplicación das células.

Cando o embrión chega a posuír o estado de mórula (entre oito e dezaseis células), este é implantado no útero, para logo seguir o curso normal do embarazo. O individuo nado é xeneticamente idéntico ao organismo que doou o núcleo. É posible dicir que a ovella Dolly ten tres nais, a doadora do núcleo, a doadora do óvulo e á cal inseríuselle o embrión, pero Dolly só presenta as mesmas características xenéticas que a que a primeira.

Dolly

 

P { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 120%; }A:link { }

 

  P { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 120%; }A:link { }

Aplicacións da clonación

As aplicacións da clonación son moi diversas, e segundo se perfeccionen as técnicas poderanse encontrar novos campos de aplicación. Entre elas:

  • Investigación biolóxica básica, para coñecer os mecanismos do ciclo celular e o control da diferenciación celular.
  • Produción gandeira, coa selección de individuos, variedades ou especies con determinadas características, como bos rendementos na produción de carne, leite, etc.
  • Recuperación de especies protexidas, como algunhas en vías de extinción que son difíciles de criar en catividade.
  • Obtención de animais clónicos transxénicos, coa axuda da enxeñaría xenética, para producir medicamentos e principios farmacéuticos útiles.
  • Utilización terapéutica, mediante a chamada clonación terapéutica, na que se obteñen células nai embrionarias capaces de xerar calquera tecido.

 

imagen

Problemas éticos para a clonación
A clonación suscita a día de hoxe serios problemas éticos.
Hai quen aseguran que realizar clonacións humanas traería consecuencias inimaxinables: nacerían nenos con problemas como malformacións.

Harry Griffin, un dos pais de Dolly, dixo que o máis terrible no caso de que vise a luz un neno clonado, sería o feito de ignorar por completo o legado oculto dos seus xenes. Unha herdanza transmitida de xeración en xeración que pode esconder aberracións ou enfermidades xenéticas terribles.
Nos humanos preséntansenos algúns problemas sobre todo en relación ao futuro, e ao uso que se fará destas técnicas, xa que apesares de que traerá moitos avances e axudas ao mundo, órganos para transplantes, erradicación de enfermidades xenéticas, etc…
Realmente, que prezo pagaremos?, unha sociedade de xenofobia (discriminación polos xenes), unha sociedade na que teremos fillos á carta, un futuro que apaixona á vez que dá medo, un poder ilimitado do que non sabemos o próximo que nos deparará.
Moitos ven a clonación como un proceso polo cal, o que tivese diñeiro podería facerse unha persoa ao seu xeito, que vivise para sempre: converteríase nunha especie de inmortalidade, xa que realmente a súa combinación xenética sempre estaría presente.
A maioría da xente non ve lícita a clonación.

O desenvolvemento da investigación en neste campo, fixo necesario que os países regulen mediante leis e normas as novas investigación científicas, os seus métodos e as súas aplicación, garantindo a protección dos dereitos das persoas e a dignidade humana.

 

imagen

 

 

Conclusións:
A clonación é un arma que pode ser perigosa ou beneficiosa dependendo do uso que se lle poidas dar, tamén apoio a idea de que aínda falta moito por investigar antes de pensar en comezar a clonación con humanos, non se pode xogar coa vida, e menos coa vida humana. Considero imprudente o levar a cabo estes proxectos sen antes aclarar os misterios aínda existentes achega da clonación. Por exemplo, a ovella Dolly non se sabe se morreu á idade que tiña o clon ou á idade que tiña a doadora do material xenético, e non se sabe moito achega do envellecemento das células nos clons, xa que as células teñen unha especie de reloxo, que lles avisa cando deben deixar de reproducirse e comezar a morrer, e ao ser clonadas entra a dúbida achega do estado deste reloxo, pode ser que estea comezando a funcionar ou estea á vez do do seu proxenitor.

 

Persoalmente, non considero actualmente a clonación como unha ameaza, simplemente a vexo como unha técnica a que aínda lle falta moito por crecer e da que podemos sacar moitos beneficios grazas a súa “explotación” controlada.

 

Bibliografía

http://recursos.cnice.mec.es/biosfera/alumno/1bachillerato/animal/contenidos23.htm

 

http://www.unav.es/cryf/clonacion.html#titulo6

 

https://es.wikipedia.org/wiki/Clonaci%C3%B3n

 

Libro de bioloxía de 1º de bachillerato

 

 

O Cambio Climático

Os gases de efecto invernadoiro están presentes de forma natural e son esenciais para a supervivencia dos seres vivos, xa que impiden entre outras cousas que parte da calor do Sol sexa reflectido de volta ao espazo, o cal fai posible a vida na Terra. Pero é unha cuestión de escala. Un século e medio de industrialización, incluída a deforestación por talla rasa e certos métodos agrícolas fixeron que aumentase a cantidade de gases de efecto invernadoiro que hai na atmosfera. A medida que crecen as poboacións e economías e aumentan os niveis de vida, tamén o fai o nivel acumulativo de emisións de gases de efecto invernadoiro.

 

Fuente: Rastreador de carbono 2010 / NOAA

No ano 2007 o mundo tomou conciencia de que o ser humano era o causante do cambio climático, de que este definitivamente se estaba producindo e de que o esforzo colectivo global realizado ate entón para manter os gases de efecto invernadoiro a un nivel «seguro» era extremadamente insuficiente.

Foi cando O Grupo Intergobernamental de Expertos sobre o Cambio Climático (IPCC) publicou o seu Cuarto informe de avaliación (AR4) tras un número inusual de catástrofes relacionadas co clima.

Velaquí algúns vínculos básicos claramente establecidos:

  1. A concentración de gases de efecto invernadoiro na atmosfera da Terra está directamente relacionada coa temperatura media mundial do planeta.

  2. Desde a Revolución Industrial a concentración foi aumentando de forma continua e con ela as temperaturas medias mundiais.

  3. O gas de efecto invernadoiro máis abundante é o dióxido de carbono, que se xera ao queimar combustibles fósiles.

imagen

O AR4 avaliou as evidencias sobre a situación mundial actual, algúns dos resultados son:

  • Cuberta de neve. Desde 1978 a extensión media anual dos xeos mariños árticos diminuíu, e a diminución no verán ha ir aumentado ano tras ano. Os glaciares de montaña e a cuberta de neve diminuíron máis ou menos en ambos os hemisferios.

  • O nivel medio do mar subiu entre 10 e 20 cm ao longo do século XX. Espérase que para 2100 subise entre 18 e 59 cm máis. As temperaturas máis altas provocan que o volume dos océanos se expanda. Ao derretirse, os glaciares e as calotas glaciarias engaden máis auga aos océanos. Así, ao reducirse a superficie branco brillante do xeo e a neve, redúcese cada vez máis a capacidade para reflectir os raios do sol, o cal intensifica o quecemento.

  • Choiva e seca. Desde a Revolución Industrial houbo grandes cambios nos réximes de choivas de todo o planeta: agora chove máis nas partes orientais de América do Norte e do Sur, o norte de Europa e o norte e centro de Asia, pero menos no Sahel, o Mediterráneo, o sur de África e partes do sur de Asia. É probable que a superficie mundial afectada pola seca aumentase desde o decenio de 1970-80.

  • Máis calor. A temperatura media da superficie da Terra subiu 0,74 ºC desde finais do século XIX. Prevese que para o ano 2100 subiría entre 1,8 ºC e 4 ºC ou máis se non se fai nada para impedilo. Mesmo se «só» subise 1,8 ºC sería un aumento maior que en ningún outro século nos últimos 10 000 anos.

  • Ciclóns e furacáns. Aproximadamente desde 1970 observouse un aumento da actividade ciclónica tropical intensa no Atlántico Norte. O aire quente é combustible para os ciclóns e os furacáns.

imagen

  • As estacións. Os procesos primaverais adiántanse e as plantas e os animais están a desprazarse cara aos polos e cara a maiores altitudes debido ás recentes tendencias de quecemento. Ao longo dos últimos 50 anos os días fríos, as noites frías e as escarchas foron menos frecuentes na maioría das superficies de terra, mentres que os días e noites cálidos foron máis frecuentes.

  • A natureza. Os científicos observaron cambios inducidos polo clima en polo menos 420 procesos físicos e especies ou comunidades biolóxicas. É probable que ao redor dun 20-30% das especies vexetais e animais corran un maior risco de extinción se a temperatura media mundial sobe por encima dunha marxe de 1,5 - 2,5 ºC.

 

imagen

Que se está a facer ante todo isto?:

XXI Conferencia Internacional sobre Cambio Climático 

Identificada polas siglas COP21/CMP11, en referencia á 21ª Conferencia das Partes e a 11ª Conferencia das Partes do Protocolo de Kyoto. Esta organizada pola Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático (CMNUCC).

Celebrarase en París (Francia), desde o 30 de novembro até o 11 de decembro de 2015. O seu obxectivo será o de concluír un acordo mundial para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro.

Cada vez é máis patente a necesidade de implicar á sociedade en conxunto. Con todo tipo de accións e propostas.

 

imagen

 

imagen

 

 

imagen

 

  Fontes de información:

 -Páxina da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático (CMNUCC)

Algúns artigos para traballar o tema:

- Artigo do xornal dixital El mundo: Dous grados o punto crítico do noso planeta

- Artigo do xornal La Voz de Galicia: La ONU asume que la Cumbre de París no frenará el Cambio Climático

- Cambio climático. Blogue sobre o Cambio Climático con artigos e enlaces

 

 

 

A ciencia en España

-Canto se inverte en ciencia en España

España inviste unha cuarta parte menos en ciencia desde que entrou a gobernar o Partido Popular.”o investimento real en 2016 estará un 25% por baixo da que atopou o PP ao acceder ao Goberno” e, no que a financiamento se refire, sitúa á ciencia española “ao nivel do ano 2000″. Mantivéronse conxelada durante os anos seguintes, cun tímido aumento nos últimos presupostos dun 0′4%, o que, segundo CCOO, “é o necesario maquillaje para o ano electoral”.

 evolución dos gastos

-En que se esta investigando estes días

  • O CSIC: está investigando nunha nova terapia contra o cancro

O Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), en conxunto con diversos expertos, desenvolveu un novo xeito de deseñar fármacos de menos toxicidade dos que actualmente utilízanse na quimioterapia.Trátase dunha unión entre a turbulina, proteína responsable de segregar cromosomas na división celular, e 3 axentes antitumorales, rhizoxin, maitansina e PM060184, para combater o cancro.

  •  Diversos científicos descobren o vínculo entre os sentimentos e os recordos

Un novo estudo do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) revela que existe un circuíto cerebral que vincula os recordos con emocións positivas ou negativas e que, ao manipular a actividade das neuronas coa luz, é posible cambiar a asociación.
Publicado en Nature, o estudo afirma que o circuíto de neuronas que conectan á amígala co hipocampo é clave na relación entre as sensacións e os recordos, e xa que logo, podería ser moi útil para tratar, por exemplo, a Síndrome de Estrés Postraumático (PTSD).

-Quen investiga hoxe en día en España (CSIC)

Os principais investigaores de España pódense atopar na CSIC, onde realizan certames anuais  e asi intentan que a xuventude, teña mais interese e polo tanto estuden máis acultura ciétifica.

Cinco destes investigadores españois son: Luís Ouro, catedrático da Universidade de Zaragoza e un dos mellores químicos do mundo, Manuel Aguilar, director do Departamento de Investigación Básica do Centro de Investigacións Energéticas, Medioambientales e Tecnolóxicas (CIEMAT), Franciso S.Masdrid, inmunólogo da Universidade Autónoma de Madrid e Carlos Duarte, investigador do Instituto Mediterráneo de Estudos Avanzados (CSIC-Universidade das Illas Baleares)

-O científico español Francisco Ayala gaña o premio mellor dotado do mundo.

mellor investigador

FONTES DE INFORMACIÓN: TEXTO E IMAXES

Csic

inversión na ciéncia

Investigacións actuais 

investigadores

 

Buscando información

Empezamos a coñecer o noso blogue e o máis importante como organizarnos para traballar con eficiencia.

 

 

imagen

 

 Pouco a pouco, manexaremos a técnica: como elaborar unha entrada, facer un enlace, subir unha imaxe…; pero non debemos esquecer que ese é so o noso medio de comunicación o importante e a información que queremos transmitir e para iso debemos plantexarnos previamente unha serie de preguntas:

  • Cando e por que necesitas información.
  • Onde encontrala.
  • Como avaliala, utilizala e comunicala de xeito ético.

 

A resposta a esas preguntas coñécese com:

ALFIN = ALFabetización INFormacional

 

Hai moitas guías de traballo elaborados ao respecto, nos imos botar man dunha delas: a guía ALFIN5 elaborada pola biblioteca do IES Sofía Casanova; en cinco pasos nos dan unhas nocións básicas de como organizar o noso traballo.

 

E ti, que dis?

Esto é unha enquisa…

 

imagen

Xa que imos traballar cun blogue e empregaremos internet, ademais de outros recursos TIC, é bo saber que dispoñibilidade tedes e que usos lle dades a estes recursosusos.

Cobre a seguinte enquisa que será de gran utilidade para a materia.

http://goo.gl/forms/u3NuM76KM3

 

   

 

Benvidos ao blogue de Climántica….

imagen

Neste curso 2015-16, este blogue vainos axudar a acadar algúns dos obxectivos das materias de

Cultura científica, como por exemplo:

1. Formularse preguntas sobre cuestións e problemas científicos de actualidade e tratar de buscar as propias respostas, utilizando e seleccionando de forma crítica información proveniente de diversas fontes.

2. Obter, analizar e organizar informacións de contido científico, utilizar representacións e modelos, facer conxecturas, formular hipóteses e realizar reflexións fundadas que permitan tomar decisións fundamentadas e comunicárllelas aos demais con coherencia, precisión e claridade.

3. Adquirir un coñecemento coherente e crítico das tecnoloxías da información, da comunicación e do ocio presentes no noso ámbito, propiciando un uso sensato e racional destas para a construción do coñecemento científico, a elaboración do criterio persoal e a mellora do benestar individual e colectivo.

 só hai que poñerlle ganas e… a traballar!

imagen

Para empezar, proba a facer un comentario, di que te parece o uso do blogue de climántica na materia de Cultura Científica?.

 

O efecto invernadoiro

Esta entrada foi elaborada por Anxo Rodríguez, no curso 2014-15

 

O parche cardíaco.

Introducción:

Como xa sabemos os tecidos do corazón non se poden multiplicar nin rexenerar, e debido a que este tecido ten un número reducido de células nai, non se pode reparar a si mesmo.

Como resultado do xa mencionado anteriormente, o corazón volvese fibrótico e non se pode contraer adecuadamente, o cal crea un desfío para os cardiólogos que tratan de salvar vidas, e pesadelos para os pacientes e as súas familias desesperadas.

Un “parche” cardíaco transplantable para remplazar os tecidos danados do corazón converteuse nun foco de estudo e un grupo importante de científicos de Universidade de Tel Aviv parece que conseguiron facer un con fibras de ouro.

Investigación:

Un equipo dirixido polo doutor Tal Dvir e o seu estudante de doutorado Michal Shevach no Departamento de Microbioloxía Molecular e Biotecnoloxía da Universidade e o Centro de Nanociencia e Nanotecnoloxía emprega nanofibras integramente fabricadas con partículas de ouro e células cardíacas para formar tecidos funcionais.

O seu obxectivo era optimizar a sinalización eléctrica entre células. O ouro empregase para aumentar a conectividade dos biomateriais, explicou Dvir. Engadir partículas de ouro a tecidos cardíacos, fainos máis fortes, facéndoos máis viables para transplantes.

Novos tecidos:

Os novos tecidos son creados pola colocación das células tomadas de pacientes ou animais e un andamio tridimensional feito de biomateriais que organizan as células na formación apropiada a medida que crecen. Dvir e o seu equipo empregan diversos procesos químicos e físicos para integrar as nanopartículas de ouro e os seus andamios. As células interactuaron unha con outra a través destas nanopartículas de ouro.

As células do corazón conteñen proteínas que son responsables da transferencia de sinais eléctricas. Sen embargo, o propio proceso de enxeñería de tecidos conduce a perda destas proteínas. E mentres que as células comenzase a producirse de novo naturalmente, toman tempo para desenvolverse, tempo que un paciente non ten.

As nanofibras de ouro poden encher o papel de conectores eléctricos ata que as células son capaces de producir os seus propios conectores unha vez máis.

imagen

Futuro do tratamento:

Dado que o 50% das víctimas de ataques cardíacos morren dentro dos cinco anos seguintes do seu primeiro ataque, necesitan con urxencia novas opcións de tratamento. Tecidos transplantables non só poderían salvar vidas, senón que tamén podería mellorar a calidade de vida do paciente en xeral.

 

Habendo demostrado a capacidade de sinalización eléctrica do ouro infundido nos parches cardíacos, Dvir evaluará o seu potencial para mellorar a función despois dun ataque o corazón a través de probas pre-clínicas nun laboratorio e, co tempo, ensaios clínicos con pacientes.

 

El di que o método ideal sería empregar células do propio paciente en construción do novo tecido, evitando así o risco do rechazo.

 

Opinión persoal:

 

Paréceme incrible a velocidade a que avanza a ciencia e o seu traballo para mellorar a nosa vida, penso que en cousas como esta son nas que deberían invertirse máis cartos en buscar a maneira de salvar vidas e incluso melloralas e non noutras innecesarias como fai en moitos casos o noso goberno.

 

A creación deste parche cardíaco se se segue levando a cabo a investigación non so será unha maneira máis e importante para salvar vidas senón que tamén será un gran avance a nivel científico.

 

Fontes: 

http://magementyestrategia.blogspot.com.ar/2013/08/nanotecnologia-corazon-de-oro-y.html (Blog escrito por Ricardo Zalazar antigo traballador da universidade de Bos Aires e graduado en ciencias)

Wikipedia.com (Enciclopedia web de libre escritura)

Esta entrada foi elaborada no curso 2014-15 por Telmo Barbosa